Monday, August 24, 2009

Trots op 2 cijfers

Vandaag ben ik een trots man. Trots op mezelf en ik vind dat dat wel een keer mag. Ik ben trots op het feit dat mijn weegschaal vandaag voor het eerst in meer dan 10 jaar nog maar 2 cijfers nodig had om mijn gewicht uit te drukken.

Ik weet niet meer precies wanneer ik de 100 kilo grens passeerde, ik denk toen ik de eerste of de tweede keer op kamers ging, dus 18 of 19 zal ik geweest zijn. Daarna ben ik er nooit meer onder geweest, wat ik ook probeerde zei ik altijd.

Maar ergens knaagde dat heel erg aan me. Want ik geloof heilig in het feit dat iemand alles kan, als hij of zij het maar hard genoeg wil (met enkele grenzen die vooral betrekking hebben op zaken waar anderen invloed op hebben). Ik was dus al jaren in conflict met mezelf, want ik wilde dat gewicht wel kwijt, maar het lukte niet, dus wilde ik het eigenlijk niet hard genoeg. Was ik niet bereid om er genoeg voor te doen.

Ongeveer twee jaar geleden heb ik daar definitief stappen in gemaakt om er echt iets aan te doen. Veel gaan sporten is altijd geweest wat voor mij werkte. Een dieet heeft bij mij geen nut omdat mijn lichaam heel slecht reageert op verandering en ik dus bijna altijd aankom van een grote verandering van eetpatroon. Dus sporten, veel sporten, 3 keer in de week minimaal. En een kleine aanpassing van het eetpatroon. Iets meer eten, maar in kleinere porties. Elke dag proberen twee stuks fruit tussendoor (11 uur en 15/16 uur), werden er vaak 3. Nog maar 4 sneetjes brood tussen de middag en iets gezonder beleg (geen kaas meer, maar zalm, kipfilet, etc).

Het ging bij mij dan in vlagen, vreemd genoeg kon ik in een maand, soms twee maanden zo 5 kilo afvallen. Daarna stond ik 6 maanden stil, of ik nu 2 of 4 keer in de week ging sporten en me wel of niet aan het gezonde eetpatroon hield. Behalve natuurlijk als ik echt ongezond at, dan kwamen er wel weer een paar kilo's bij. Deze zomer was het doel: onder de 100 kilo (het aanvangsgewicht was tussen de 120 en 125, zo'n twee jaar geleden) en vandaag zei mijn weegschaal voor het eerst: 99,9 kilo. Een tweede weegpoging: 99,7 kilo. Het is maar nipt, maar het is een moment dat ik nog wel even zal koesteren.

Missie 1 bereikt, nu door naar de 90 zodat de premie-opslag op mijn ondernemers WAO verzekering (ja, je betaald als ondernemer met overgwicht flink meer geld) er ook van af kan. Bonussen motiveren ook mij.

Sunday, April 26, 2009

Elf Fantasy Fair

Sommige dingen zijn gewoon mooi, zoals de Elf Fantasy Fair. Muziek, gezellige mensen, veel verkleedpartijen, een fantastische fantasy wereld een dag lang in het prachtige kasteel de haar, dat op een kwartiertje fietsen van mijn huis ligt.

Wat kom je daar nu tegen? Nou, mooi verklede mensen (gewoon bezoekers)





Dan ineens een Epica forum vriendinnetje, die een prachtige buizerd vast mocht houden



Standjes met vele soorten bier bijvoorbeeld (en er werd ook bavaria verkocht :)



En live muziek, o.a. het heerlijke Rapalje






Rapalje 'wij houden van Oranje' from Bas van de Haterd on Vimeo.

Saturday, March 14, 2009

Officieel auteur geworden


Het is officieel, Bas van de Haterd is auteur. Vrijdag 13 maart is het boek personal brand.nl gelanceerd, een boek dat ik samen met Huub van Zwieten en Tom Scholte heb geschreven.

Het boek is bedoeld om mensen bewust te maken van het feit dat ze een digitale schaduw hebben. Zelfs als je niet digitaal aanwezig bent, roept dit namelijk een reactie op. Iedereen is een personal brand, want een merk is niets anders dan het oproepen van emotie en laten we eerlijk zijn, dat doen we allemaal.

Met dit boek hopen we handvatten te geven hoe je jezelf kan onderscheiden, hoe je voor jezelf kan ontdekken waar je gelukkig van wordt en hoe je dit kan uitdragen. Door de nieuwe media is er een mogelijkheid gekomen jezelf neer te zetten in een hele kleine markt, op een hele goede manier. Wij hopen door dit boek een aantal mensen te overtuigen daar over na te denken. Het is niet bedoeld om mensen te helpen zich anders voor te doen dan ze zijn, juist niet. Het is niet je persoonlijkheid pimpen, het is erachter komen waar je nu eigenlijk voor staat en hoe je dit kan uitdragen.

Vandaag natuurlijk even gekeken of het boek in de schappen ligt en ja hoor, mijn naam staat er echt op, het ligt echt in de boekhandel.

Tuesday, January 27, 2009

Unieke vakantie-ervaring

Ik beschouw mezelf als een redelijk ervaren vakantieganger. Niet dat ik de laatste jaren zoveel weg ben geweest, maar ik heb wel redelijk wat meegemaakt. Denk ik zelf dan. Auto, trein, fiets en vliegvakanties, been there. Hotels, huisjes, tent, caravan, vouwwagen en private rooms, done it all (soms niet vaak, maar toch).

Ik houd wel van een beetje spanning in mijn vakantie. Niet alles hoeft geregeld te zijn, je weg terugvinden naar je hotel lukt altijd wel zeg maar. Of een hotel vinden als je niets geboekt hebt is eigenlijk meer standaard dan niet bij mij.

En het meeste is me ook wel overkomen, hoewel ik gelukkig nog altijd verstoken ben geweest van groot leed zoals overvallen of leeggeroofde hotelkamers *knock on wood*

Maar afgelopen weekend ging ik naar Kraków. En ik moet zeggen, het was toch wel voor het eerst dat het vliegtuig landen in een hele andere stad dan ik dacht geboekt te hebben. Op Eindhoven kwam ik er ineens achter dat de vlucht naar Katowice ging en niet naar Kraków, terwijl ik toch echt dacht naar Kraków geboekt te hebben. Blijkt dat Wizz Air, waar ik mee vloog, de luchthaven ´Katowice / Krakow´ noemt. Het ligt maar 100km uit elkaar, so who cares.

Op zich is voor toekomstige vluchten het eigenlijk verdomd handig, want ik ga meestal naar Gliwice (daar woont Iza, een goede vriendin), maar dit keer was het verdomd lastig. Want dan moet je naar Kraków. Gelukkig ging er een busje van de luchtvaartmaatschappij en dus waren we anderhalf uur later toch in Kraków (anderhalf uur omdat hij niet de snel(tol)weg nam en dus twee keer zolang er over deed als noodzakelijk.

Eind goed, al goed natuurlijk. Leuke vakantie gehad en weer een nieuwe vakantie-ervaring. Een vliegtuig dat op een ander vliegveld land dan je dacht geboekt te hebben.

Saturday, September 27, 2008

Zinloos geweld

Zinloos geweld... tja, alle geweldig is zinloos. Maar als je het zoals vrijdag in de trein van dichtbij meemaakt zie je pas hoe zinloos het allemaal is. En hoe triest eigenlijk een, gelukkig heel klein, deel van onze landgenoten zijn.

We kwamen terug van een bijzonder geslaagd feestje. Het marketingfacts jaarfeest, op de boot in Amsterdam. We gingen terug met drie man, of beter, twee man en een vrouw. De dame in kwestie had die middag medicijnen genomen tegen zeeziekte en dat was niet goed gevallen met een glas wijn. Het leek dus of ze helemaal straal bezopen was, maar dat was dus een foute reactie van medicijnen met een slok. Vervelend, maar niets aan te doen.

Met heel veel moeite de trein gehaald. Zelfs nog de deuren moeten open houden met mijn handen (die dus dicht gingen, gelukkig hebben ze sensoren die voelen dat er iets tussen zit). Achteraf spijt, maar ja, dat kan je niet weten op dat moment.

In de eerste coupé zitten enkele jonge (ongeveer 16 jarige) eikeltjes te schelden op een paar meisjes die een perron verder staan. Omdat onze dame dus redelijk van de kaart was ging ze vrolijk terug schelden en beledigen. Dat ging ongeveer in de trend van 'hoer' waarop gereageerd werd met 'je moeder' (om het niveau aan te geven). Dom, ja, zeker. Er waren mensen die het leuk vonden, zelf had ik het liever niet zien gebeuren, maar er was geen stoppen aan helaas. De reactie van de medicijnen met een glas alcohol maakte haar totaal ontoerekeningsvatbaar en oncontroleerbaar.

Vreemd genoeg zijn nog 3 conducteurs langs gekomen, maar deden niets. Bijzonder laf van deze mensen vond ik zelf en ook vreemd. Van de NS hoef je het niet te hebben.

Wat helaas in zo'n geval tegenwoordig bij te verwachten is met dergelijke domme eikels is dat ze het niet met woorden aankunnen, dus maar geweld gaan gebruiken. In eerste instantie tegen de vrouw die dus reageerde. Proberen een vrouw te slaan is in mijn optiek één van de lafste dingen die je kan doen en de enige keer dat ik dat ooit eerder heb zien gebeuren (tijdens mijn studententijd) werd het me zwart voor ogen en hebben 3 man me tegen moeten houden om die gozer niet half dood te slaan. Dit keer had ik blijkbaar meer zelfbeheersing en is het zonder geweld opgehouden. Dit mede dankzij de 3 jongens in onze coupé die ons meteen te hulp schoten.

De angel leek even uit het conflict, maar uiteraard moesten de eikeltjes verder ruzie zoeken. Eerst met haar, maar omdat ze niet meer reageerde toen maar met de 3 jongens die ons hielpen. Die waren zo verstandig ook niet te reageren en hoewel er veel gescheld onze kant op kwam, ging er niets terug.

Tot de eikeltjes bijna uit gingen stappen. Ik zag het aankomen, ze gingen nog iets proberen net voordat ze uit gingen stappen. Ik dacht nog na, zal ik in het gangpad gaan staan zodat ze niet kunnen langslopen en iets kunnen proberen. Maar dacht toen: dat kan ook weer juist provocerend zijn, dus laat ik dat maar niet doen. Helaas... net voordat ze uitstapte hebben ze de jongen die haar rustig hield een flinke mep op zijn gezicht geven. Een grote snee (ik denk dat hij iets van glas in zijn had heeft gehad, hoewel ik het niet weet) was het gevold. Uiteraard vol scheldend en triomf schreeuwend stapte ze uit. Want je moest ze niet beledigen. Immers, beledigen is alleen voor de toekomstloze eikels zonder intelligentie.

Het gevold: een flinke wond die ik midden in de nacht gepoogd heb een beetje te verbinden en het slachtoffer naar de eerste hulp voor hechtingen. Gelukkig geen hersenschudding, alleen een flink jaap in zijn hoofd, veel bloedverlies, hechtingen en een klote einde van wat zo'n leuke avond was.

Bij het bellen van 112 bleek dat er in heel midden Nederland in totaal 2 politiemensen van de spoorweg politiek actief zijn op een vrijdag avond. Die waren natuurlijk niet in de buurt, dus niemand die zou komen. Het is geen wonder dat de conducteur ook zei: ja, dit gebeurt nu eenmaal, ze hoeven ook geen aanleiding te hebben, je kan er niets aan doen.

Wat mij dan nog positief stemt is het feit dat er veel steun kwam vanuit de trein zelf. Dat niet iedereen zomaar bleef zitten. De drie jongens die ons te hulp schoten hebben zeker erger voorkomen en daar ben ik ze oneindig dankbaar voor! Maar ook vanuit de andere coupé kwam wat hulp en mensen die niet bang waren om zelf schade op te lopen om dit tuig aan te pakken. Blijkbaar gaat het vooruit met ons land en wordt er opgetreden tegen deze eikels, tegen het tuig. Als nu de overheid, de politie en de wetgever ook nog eens ooit iets zouden doen, wie weet durven mensen dan weer veilig over straat en 's nachts met de trein.

Sunday, September 07, 2008

EPD

Niet een posting die gebruikelijk is voor mij, over gezondheidszorg. Maar dit bericht op nu.nl doet mij toch geloven dat er vooruitgang in zit. In het verbeteren van de gezondheidszorg in Nederland bedoel ik. Want informatie is macht, dat weten we al lang. En een betere verspreiding van informatie zorgt er voor dat er minder macht bij één arts komt en dat alle artsen hun werk beter kunnen doen.

Het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) is al jaren een hoofdpijn dossier, zogezegd. Het wil maar niet vanwege allerlei medici die hun eigen belang (geld verdienen, macht vasthouden, niet met computers willen werken) boven dat van hun patiënten zetten. Die ban lijkt nu eindelijk gebroken te worden en... tot mijn grote verbazing op een goede manier.

Want ergens is het natuurlijk ook eng dat al mijn medische gegevens voor iedereen toegankelijk zouden zijn. Dus is men eindelijk in Den Haag, na jaren en jaren debatteren tot de briljante conclusie gekomen dat ik eigenaar ben van mijn eigen gegevens. En dat ik dus gewoon toestemming moet geven voordat een arts mijn dossier kan inzien. Je zou zeggen: logisch. Maar ik kan je uit persoonlijk ervaring vertellen dat als je nu wilt dat arts A mijn medische gegevens doorstuurt naar arts B voor een second opinion, dat gewoon geweigerd kan worden door arts A omdat die vind dat hij eigenaar is van die gegevens. Het lijkt de auteurswet wel, ik heb ze opgeschreven dus de woorden zijn van mij, ondanks dat het over MIJN gezondheid gaat.

Verder mogen patiënten hun eigen dossier inzien (hoe is mij nog onduidelijk) en zien we wat wanneer heeft toegevoegd. Het enige wat ik nog mis is dat ze ook mogen inzien wie wat wanneer heeft geraadpleegd. Want dat is dus waar ik ook benieuwd naar ben. Welke aan een verzekeraar verbonden 'arts' heeft stiekem toch een kijkje genomen in mijn dossier? Maar dat is blijkbaar teveel macht aan de burger geven.

Hoe dan ook, een goede stap in de richting. Beter dan de meeste andere voorstellen uit Den Haag.

Sunday, August 31, 2008

Just do the right thing

Today when cycling, just before I was home, I saw another cycler. He was walking next to his bike, so I pulled up next to him and asked if everything was o.k.

He said he had two flat tires and so he had to walk home. So I gave him my spare tire. He wanted my address to give it back, I told him I didn't want one back, I just wanted him to do the same whenever he met someone in the same situation he was in now.

He told me he would and I went home.

Because this was the second time this month I did this, I now have to go to the store to buy new tires for my race bike, before I can go on another trip. But it's just the right thing to do. Maybe we can change the world, one person at a time.